BPS | Sefer Halilovic

BOSANSKOHERCEGOVAČKA PATRIOTSKA STRANKA

IZBORI  2000 - IZBORNA PLATFORMA

Oni kažu:
Nema Bosne bez povratka izbjeglica
Mi kažemo:
Nema povratka izbjeglica bez Bosne

Februar / Veljača 2000.

PLATFORMA ZA IZBORE 2000

I

Bosanskohercegovačka patriotska stranka (BPS) je državo­tvorni politički pokret. Njen temeljni cilj je ponovna uspo­stava legalne, cjelovite i suverene Republike Bosne i Her­cegovine kao neupitne geopolitičke i međunarodno-pravne činjenice koja naglašava milenijumski povijesni kontinuitet bosanske državnosti.

BPS se zalaže za osiguranje, upotrebom državnih mehaniza­ma, najvišeg mogućeg stupnja socijalne pravde u zemlji. Stoga je našu stranku moguće pobliže označiti kao republi­kansko-socijalnu stranku bosanske nacije.

Mi smo svjesni kritičnosti situacije u kojoj se domovina i na­rod nalaze i rješeni smo osigurati, svim povijesno utemelje­nim i legalnim sredstvima, opstanak bosanske države i bo­šnjačkog naroda.

IZBORI

BPS nije izlazila na izbore 1996. Ocijenili smo da su prvi post-dejtonski izbori u direktnoj funkciji davanja legitimiteta rezultatima agresije i genocida. Da su nam se pridružile druge stranke, da su im sudbina države i naroda bili važniji od privremene vlasti na24%državne teritorije, međunarodni fak­tor bi bio suočen sa jasnom državotvornom voljom probo­sanskih snaga i cijeli post-dejtonski proces dokidanja države navodnim legalnim metodama bio bi onemogućen.

Takvim postupkom smo, plativši izuzetno visoku ukupnu cijenu vlastite principjelnosti, uspostavili ideološki temelj koji nam daje za pravo da odbacimo sve neprihvatljive, anti­bosanske i antibošnjačke elemente protuzakonitog i veleiz­dajničkog dejtonskog dogovaranja. Na takvoj osnovi smo 1998. izašli na izbore i uspostavili status parlamentarne stranke.
Izlaskom na opšinske izbore ostvarili smo cilj da na nivou lokalne samouprave uspostavimo osnove političke borbe za zdravu državu, a protiv paradržavnih tvorevina; za vladavinu zakona, a protiv bezakonja, korupcije i profiter­stva; za socijalnu pravdu, a protiv nepravde i samovolje moćnika. Osobito nam je stalo do pozitiv­nih pomaka na nivoima opština, jer su to teritorijalno-politič­ke jedinice utemeljene u legalno ustavno uređenje Republike BiH.

NAšA POLITIčKA STVARNOST

Pošto je Dejtonskim sporazumom već jednom nagrađen četnički zločin nad Bosnom i Bošnja­cima, jasno je da će konačna disolucija i definitivna razgrad­nja BiH biti nagrada za dirigovanu “demokratizaciju” režima u Beogradu. Princip ponašanja međunarodne zajednice pre­ma BiH bio je i ostao: postizanje regionalne stabilnosti kroz žrtvovanje bosanskog državnog i bošnjačkog narodnog interesa.

Ovakav tragični razvoj političke situacije u zemlji rezultat je, u najvećoj mjeri, djelovanja domaćih izdajnika, odnosno zavjereničkog jezgra SDA sa Alijom Izetbegovićem na čelu. Dok su patrioti ove države branili svoju zemlju, izdajničko rukovodstvo je od Lisabona do Dejtona, ne samo potpisivalo nego i iniciralo brojne dokumente prema kojima je uvijek bivalo sve manje suverene Bosne, a sve više njihove vlasti na sve manje drža­vne teritorije.

Istovremeno, dok su branioci zemlje oskudjevali u naoruža­nju i opremi, bošnjački lideri su u prijateljskim, uglavnom islamskim zemljama, prikupili “za odbranu Bosne”, a prema vlastitom priznanju, zapanjujući iznos od 10 milijardi DM. Tokom rata, za potrebe Armije RBiH legalno je utrošeno oko 1% od pomenutog iznosa. Ostatak novca namijenjen je, ve­ćim dijelom, kroz proces tzv. privatizacije, za pretvorbu rat­nih profitera u klasu novokomponovanih i vladajućih kapita­lista.

Vladajuća antibosanska oligarhija i danas se održava na vla­sti uz pomoć dva osnovna mehanizma: (a) manipulacijom vjerskim i nacionalnim osjećanjima bošnjačkog naroda i (b) politikom saveza sa onim istim srpskim i hrvatskim politič­kim snagama čiji je cilj uništenje međunarodno priznate RBiH i zatiranje bošnjačkog naroda koji je danas sabijen na 22.4% teritorije BiH, izložen poniženju i organizovanom iseljavanju, odnosno perspektivi definitivnog nestanka.

NAŠ ODNOS PREMA PARADRŽAVNIM TVOREVINAMA
U REPUBLICI BiH

Najizrazitiji faktor ukupnog neprijateljskog okruženja kome smo izloženi je zločinačka paradržavna tvorevina, tzv. Repu­blika Srpska.Ona je direktni proizvod izd aje bošnjačkog rukovodstva, agresije i genocida, te aspiracija neokolonijalno opredijeljenog dijela međunarodne zajednice. U toku je viso­koorganizovani proces njenog, ne samo održavanja u životu, nego i ukupnog političkog, ekonomskog i promiđbenog jača­nja. Pošto je temeljni uslov za život tzv. Republike Srpske definitivna smrt Republike Bosne i Hercegovine, BPS bez okolišanja izjavljuje da je za nas teritorija koju Dejtonski ugovor naziva Republikom Srpskom samo privremeno oku­pirana teritorija Republike Bosne i Hercegovine. Kao odgo­vorna politička stranka, učinićemo svaki adekvatan napor da se čin rekonstitucije RBiH obavi pravnim mehanizmima i političkim sredstvima. Istovremeno, poručujemo našim građanima da budu svjesni opasnosti u kojoj se nalazimo i da nam se pridruže u našem državotvornom naporu, kako naše ratne žrtve i stradanja ne bi bili uzaludni i kako BiH ne bi definitivno postala samo jedan manipulisani i okupirani geo­grafski prostor na kome nije moguć opstanak bošnjačkog naroda.

Druga neprihvatljiva paradržavna tvorevina na tijelu Repu­blike BiH je tzv. Herceg-Bosna. Njeno de fakto postojanje je rezultat i sastavni dio razgradnje Bosne i Hercegovine. Jedi­ni, ali politički i moralno utemeljen razlog njenog današnjeg postojanja je pristanak aktualnog bošnjačkog rukovodstva na postojanje zločinačke tzv. Republike Srpske. Stoga postoja­nje tzv. Herceg-Bosne nije u kontradikciji samo sa cjelovito­šću jedinstvene BiH, nego i sa sljedećim neupitnim činjeni­cama: (a) glas bosanskih Hrvata za samostalnu i punopravnu RBiH bio je pravno presudan i plebiscitaran; (b) krivica za sunovrat ukupnih bosansko-hrvatskih odnosa do razine me­đusobnog ratovanja prožetog zločinom, premda nije podje­dnaka, jeste obostrana; (c) temelj borbe za punu državnost RBiH i dugoročni pravedan mir u regionu bilo je i ostalo suprotstavljanje ideji velikosrpskog hegemonizma – što je trajni državni i nacionalni interes Republika BiH i Hrvatske i njihovih državljana.

Današnja tzv. Federacija BiH neprihvatljiva je u svakom vi­du koji predstavlja cijepanje teritorijalnog integriteta i držav­nog suvereniteta RBiH, ali njen geografski prostor predstav­lja (uz gore naglašena ograničenja) slobodnu teritoriju Repu­blike BiH i polaznu osnovicu za reunifikaciju države.

SADAšNJA “OPOZICIJA”

Pošto je Dejtonski ugovor nesumljivo vitalna politička odre­dnica destrukcije BiH, nužno je jasno reći da je BPS, na osnovu legitimnog političkog stava – nepriznavanja tzv. dejstonskog ustava, jedina opoziciona stranka koja zastupa platformu kontinuiteta ustavnosti, a to znači i državnosti BiH kao priznate Republike i članice UN. Dok s jedne strane uvažavamo princip rješavanja kriznih problema mirnim putem, pa i mirovnim ugovorima, mi beskompromisno odričemo i lega­litet i legitimitet tzv. dejtonskom Ustavu koji je uvažio i na­gradio rezultate agresije i zločina jer su dejtonski pregovarači nezakonito uzurpirali sebi pravo da, bez obzira na zabrane u rada važećem Ustavu, pregovaraju ne samo o prekidu agresije nego i o Ustavu RBiH kao žrtve te agresije.

DEJTONSKI USTAV – PREKID KONTINUITETA  DRŽAVNOSTI  BOSNE I HERCEGOVINE

Hiljadugodišnji kontinuitet državnosti Bosne i Hercegovine prekinut je u okviru Dejtonskog mirovnog sporazuma prihvahvatanjem Dejtonskih ustava, odnosno pretvaranjem BiH od države u uniju država. BPS prihvata mirov­ni dio dejtonskog sporazum jer su pregovarači na čelu sa Alijom Izetbegovićem, Harisom Silajdžićem, Muhamedom Šaćir­begovićem i ostalim, prema tada važećem Ustavu mogli razgovarati isključivo o prestanku ratnih dejstava, o razmjeni zarobljenika, o humanitarnim akcijama, o povratku naroda svojim kućama.  Međutim BPS ne prihva­ta Dejtonski ustav koji je prekinuo kontinuitet državnosti i suspendirao Republike BiH i na njenoj teritoriji uspostavio Republike Srpske suprotno mandatu pregovarača, suprotno tada važećem Ustavu i suprotno Povelji UN. BPS ne prihvata ni argumentaciju da se radi o validnom međudržavnom ugovoru jer, ako je u Dejtonu potpisan ugovor onda je isti nevažeći prema referentnoj konvenciji o ugovorima – Bečkoj kojvenciji kao sastavnom dijelu Povelje UN. Prihvatanje samog pregovaranja Ustava jedne članice UN sa predstavnicima susjednih država, pregovaranje van legalnih institucija ustavnosti i suvereniteta, korištenje ad-hoc instituta, konferencija, kontakt gupa pa i pojedinaca posrednika umjesto institucija UN za suđenje agresiji i agresoru, a na osnovu tada važećeg Ustava Republike BiH smatramo nezakonitim i nevažećim rezultatom teškog krivičnog djela veleizdaje domaćih potpisivanja i nikako nekom navodnom novom realnošću BiH.

Stoga  je temeljni cilj BPS-a reuspostava poslednjeg legal­nog Ustava Republike BiH i kontinuiteta, ustavnosti, koristeći se svim pravnim  i političkim sredstvima. Legitimitet i legalitet ovog stava BPS ima u ustavnoj odredbi zadnjeg legalnog Ustava R.BiH kojom svako građanin Republike ima, ne samo pravo nego i dužnost, ne samo da brani Republiku, nego da zaustavi njene neprijatelje.  Svoja utemeljenja ovih aktivnosti nalazimo u oblasti međunarodnog prava, u oblasti unutrašnjeg prava i u oblasti međunarodnih konven­cija koje tretiraju oblast međudržavnih sporazuma. Ova pro­blematika obrađena je u posebnoj studiji koju je izradila eks­pertna pravna grupa BPS-a, no u ovoj izbornoj platformi objasnit ćemo pojednostavljeno samo osnovne elemente.

Sa aspekta međunarodnog prava Dejtonski ustav je nezako­nit. Republika BiH bila je međunarodno priznata država i 177. po redu članica UN od ukupno  178. država članica.  Među članicama UN odnosi se moraju zasnivati na poštova­nju načela suverene jednakosti. U Dejtonskom ugovoru Bosna  i Hercegovina se našla pod starateljstvom od strane SR Jugoslavije i R Hrvatske, što je zabranjeno članom 78. Povelje UN.

Povelja UN ne ovlašćuje UN da se mijenjaju u poslove koji po svojoj biti pripadaju u unutrašnju nadležnost države ( a to je Ustav države), niti obavezuje BiH da takve poslove ( u ovom slučaju Ustav R BiH ) podnosi na riješavanje Ujedi­njenim nacijama ( član 2. Povelje UN ). Pošto je Ustav jedne zemlje izraz suverene jednakosti zemalja članica UN, jasno je da je pregovaranje o Ustavu od strane drugih zemalja di­rektno kršenje člana 2. Povelje UN, kao imperativne norme međunarodnog prava. Činjenica da su SRJ i R Hrvatska po­stali sudionici pregovora o Ustavu Bosne i Hercegovine, pri čemu su izmjenu Ustava RBiH upravo pokušavale realizirati putem  rata i agresije, je u suprotnosti sa članom 1. Povelje UN.  Dokaz ovoj umješanosti je u činjenici da je Sud pravde u Hagu (ne samo Tribunal) prihvatio tužbu Republike BiH protiv SRJ za genocid i konsekventno za agresiju i donio dvije odluke koje istu tužbu potvrđuju.  Nažalost, ni te činjenice bh. dejtonski pregovarači nisu iskoristili da odbiju diskusiju o Ustavu nego su naprotiv, skrivajući se iza atributa navodnog mirovnog sporazuma, diskutovali ustavni sporazum sa agresorom i bez ikakve pravne osnove potpisali ustavnu kapitulaciju u trenutku kada je agresija bila pred slomom. Ljudi, na čelu sa Alijom Izetbegovićem, koji su još od Lisabona 92., preko Ženeve 93. Do Dejtona 95. Davali agresoru viziju uspjeha tako što su pristajali da diskutuju valstiti Ustav, danas to brane navodnim pritiskom svijeta, krijući činjenice o neupitnosti, nedjeljivosti i neprenosivosti suvereniteta Republike BiH kao ravnopravne članice UN bilo kakvim faktičkim stanjem zasnovanom na ratu , genocidu ili pregovorima.

Sa aspekta unutarnjeg prava Dejtonski ustav je donesen na nezakonit način jer je predložen, razmatran i potpisan van institucija ustavnosti Republike BiH.  Osim toga prihvatanjem Dejton­skog ustava činjena je izdaja Republike što se može ponaj­bolje vidjeti iz članova 154. i 155. Ustava R BiH koji glase:

član 154
Neprikosnoveno je i neotuđivo pravo i dužnost građana, na­roda Bosne i Hercegovine i pripadnika drugih naroda koji u njoj žive da štite i brane slobodu, nezavisnost, suverenitet, teritorijalni integritet i cjelokupnost i Ustavom utvrđeno uređenje Republike.

član 155.
Niko nema pravo da prizna ili potpiše kapitulaciju, niti da prihvati ili prizna okupaciju  Republike Bosne i Hercegovine ili pojedinog njenog dijela. Niko nema pravo da spriječi gra­đane Republike Bosne i  Hercegovine da se bore protiv ne­prijatelja koji je napao Republiku. Takvi akti su protuustavni i kažnjavaju se kao izdaja Republike. Izdaja Republike je najteži zločin prema narodu i kažnjava se kao teško krivično djelo.

I konačno, sa aspekta konvencija o međudržavnim ugovo­rima, Bečka konvencija iz 1969. godine, pridružena Povelji UN, smatra ništavnim ugovore suprotne međunarodnom pra­vu, dakle suprotne Povelji UN. Za BiH je bitno da član 53. pomenute konvencije smatra ništavnim čak i ugovore koji su dobrovoljno doneseni, ako su suprotni međunarodnom pra­vu. Osim toga, kao ugovor, Dejtonski ustav je suprotan refe­rentnoj konvenciji za međudržavne ugovore, po kojoj se ugovorom smatraju sporazumi između država  isključujući mogućnost da ti ugovori sadrže i ustav neke zemlje. Bečka konvencija onemogućava validnost ugovora koji su suprotni opštim normama međunarodnog prava. Prema članu 52. Be­čke konvencije ništavan je svaki ugovor čije je zaključenje postignuto prijetnjom ili upotrebom sile. Znamo da je cijeli proces pregovaranja bio pod ratnim dejstvima agresora, ge­nocidom u Srebrenici i embarga na odbranu žrtvi agresije.
Prema tome, budući da je procedura donošenja Dejtonskog ustava suprotna međunarodnom pravu, to se prema Bečkoj konvenciji Dejtonski ustav može proglasiti ništavnim,  budu­ći da je suprotan i ugovornom  pravu koje tretira  Bečka konvencija.

Da su željeli sačuvati BiH i njen Ustav, domaći pregovarači su, po osnovi odredbi međunarodnog prava, Povelje UN i Bečke konvencije, mogli bez prepreke pregovarati o prekidu vatre, zašto su samo i imali mandat, ne dovodeći u pitanje opstanak Republike BiH.

Međutim budući da  su  na  čelu  R BiH  stajali ljudi predvo­đeni Alijom Izetbegovićem, koji su tijesno sura|ivali na pod­jeli zemlje, oni su krenuli putem odricanja od međunarodnog prava, a putem dobrovoljnog odricanja i pregovaranja čiji je konanni rezultat ustavna kapitulacija. Prema tome Dejtonski ustav je akt ilegalne “ustavne kapitulacije” koji su potpisale i garantirale dvije susjedne zemlje, a koje su kao jedan od os­novnih ratnih ciljeva imali upravo izmjenu Ustava RBiH. Ovim je RBiH uspješno odvedena od primjene Povelje UN, to jest od primjene međunarodnog prava protiv država krivaca za rat i genocid, a dovedena do pri­mjene dogovora odnosno do izjednačavanja žrtve sa krivcem. Takvo redefiniranje agresije u građanski rat utemeljeno je u dejtonskom navodnom ustavu, a upravo na osnovu lažne dileme koju je lansirao Alija izetbegović i koja glasi: “nema loših naroda imaju samo loši pojedinci” , ovom lažnom dilemom zaobiđena je istina da postoje i loše države – agresori, te da su RS i sam dejtonski ugovor sporni jer su  identični sa ratnim ciljevima agresora. Kao kompenzaciju za dejtonsku legalizaciju ovih ratnih ciljeva građani BiH su dobili absurdno suđenje pojedincima za kolektivni zločin. Agresija SRJ kao države  je svedena na krivično djelo pojedinaca, proces kažnjavanja agresije, po kojem je sporan i Dejton i RS (kao cilj agresije i genocida)  blokiran je na sudu Pravde u Hagu koji se bavi državama, a aktiviran  proces krivične odgovornosti koji se bavi pojedincima na ad-hoc Tribunalu u Hagu.   BPS daje prioritet Svjetskom sudu pravde kao prvoj i stalnoj instituciji UN-a u odnosu na Tribunal kao ad-hoc (privremenoj) instituciji. Apsolutno je jasno da genocid i agresija protiv RBiH nisu krivica ni navodnih loših naroda ni pojedinaca nego se radilo o međudržavnom sukobu – agresiji, čiji ciljevi i rezultati moraju biti ništavni.

DEJTONSKI USTAV    -  EKONOMSKA PODJELA  BiH

Tvrdnje da su sadašnje ekonomske poteškoše rezultat nor­malnih poteškoća tranzicije iz socijalističke centralno plan­ske privrede i društvenog vlasništva u privatno vlasništvo, predstavljaju bestidnu laž aktera podjele države i veleizdaje.

Još od pedesetih godina i zakona o preduzećima Republika BiH nije bila komunistička država, po kriteriju oblika vlasništva. Umjesto centralno – planske privrede i državnog vlasništva Republika je imala svojinsku samostalnost preduzeća čiji su valsnici bili zaposleni po principu korporativnog vlasniištva kao najraširenijeg oblika vlasništva u modernom zapadnom društvu. Oblik vlasti jeste bio jednopartijski, ali kriterij, da li je neka država komunistička ili kapitalistička ne definiraju samo politički nego i vlasnički odnosi.  Pored toga, Republika je u tri godine prije međunarodnog priznanja uvala dioničku dimenziju u korporativno valsništvo , a godinu dana prije uvela višepartijski sistem kao oblik vlasti i priznata od evropskih zemalja kao demokratska država.

Jednostavnim knjigovodstvenim postupkom obračuna minu­log rada, rezultata rada i tadašnje vrijednosti preduzeća, 44% imovine preduzeća ( korporacije ) bilo je obračunato u dionice. Činjenica da je agresija prekinula uplate upisanih dionica ne može negirati činjenicu o dominantnom dioničkom, privatnom , u odnosu  na državno komunističko.

Prethodno rečeno potvrđuje i činjenica da je Republika u aprilu 1992. godine bila priznata od EU i od SAD, a u maju 1992. od oraganizacije UN, jer je zadovoljavala tri osnovna uslova:

1. R BiH je državna cjelina koja je imala vlastiti Ustav i terito­rijalno zaokruženu zakonodavnu, sudsku i izvršnu vlast.

2. RBiH je zemlja sa demokracijom, odnosno višestranačjem u političkom životu umjesto jednopartijskog sistema.

3. R BiH je država tržišne ekonomije, sa privatnim vlasništvom ravnopravnim sa drugim oblicima vlasništva. (član 10. Usta­va RBiH ).

Upravo suprotno svojoj retorici navodnih antikomunista, a da bi otklonili jednu od najve}ih prepreka podjeli BiH – ne­prikosnovenost privatnog ( dioničarskog-korporativnog) vla­sništva, vladajuća oligarhija je u godinama rata izvršila po­državljenje preduzeća (korporacija). Ovo podržavljenje ima­lo je karakter klasične komunističke nacionalizacije. Time je svojina građana ( radnici i njihov minuli rad) prešla u odvo­jeno vlasništvo dviju dejtonskih država - tzv. Republike srpske i Fe­deracije. Dijelovi preduzeća ( Energoinvest, Energopetrol, UNIS, ŠIPAD, FAMOS, FEROELEKTRO,…)ili pak kom­pletna preduzeća koja su se našla na teritoriji tzv. Republike Srpske pripala su ovom entitetu.

Stoga sadašnja privatizacija certifikatima ( umjesto dioni­com) otpisuje vlasničku osnovu zadržanu u jednom entitetu. Tako je izgubljena vrijednost u certifikatu mjera izgubljene vrijednosti u drugom entitetu, odnosno mjera izgubljenih prava na minuli rad.

Prema tome postoje}i zakon o privatizaciji predstavlja jedan od najvažnijih zakona koji uklanja pravne prepreke u svrhu legalizacije podjele BiH na dvije države.

Suprotno neprekidnom zalaganju bloka stranki  SDA – SDP da se OSCE-ov prijedlog izbornog zakona uskladi sa Dejtonskim ustavom, problem ovog iz­bornog zakona je upravo u tome {to je on usklađen sa Dej­tonskim ustavom.

Specifične ustavne odredbe Dejtonskog ustava (di­skriminacija i neravnopravnost ) su imune na konvencije o ljudskim pravima. Naime, pokazalo se da je Dejtonski ustav po međunarodnom pravu imun na ljudska prava. OSCE upravo insistira na ovoj tvrdnji i insistiranje dijela tzv. opozicije na primjeni ljudskih prava bez priznanja da je dejtonski Ustav imun na ista, (prema tvrdnji OSCE-a) pokazuje korumpiranu i podaničku svijesto ovih navodnih opozicionih političara.

BPS smatra da je Dejtonski  ustav problem, a ne predloženi izborni zakon koji se na takvom ustavu zasniva.

To su suštinska pitanja opstanka ili nestank države i ogleda se u sljedećem:

1. Osnovno demokratsko pravo građana je aktivno i pasivno biračko pravo na cijeloj teritoriji države BiH.To je pravo da se bira i da se bude biran na cijeloj teritoriji BiH.  Budući da Dejtonski ustav ostvarenje ljudskih prava razdvaja u dva entiteta, to po­tvrđuje da je Dejtonski ustav te entitete  priznaje ka države. Posebne dvije izborne jedinice u BiH su posljedica, a ne uz rok postojanja dvaju zakonodavnih, sudskih i izvršnih cjelina odnosno država u samom dejtonskom ustavu. Ovim ustavom predvidjene institucije za ljudska prava u dva entiteta samo su dokaz više da su ti entiteti zasebne države pogotovo nakon insistiranja OSCE-a na dvijema izbornim jedinicama kao ustavnim kategorijama imunim na ljudska prava. Naše “DA” ovom izbornom zakonu kao najvažnijem ustavnom zakonu, značilo bi naš dobrovoljni pristanak na nestanak BiH.

Dejtonska izdaja nije bila sama sebi dovoljna u postupku realizacije nestanka Republike BiH. Potrebno je naše “DA” svakom zakonu, pa tako i izbornom  zakonu. Našim “DA” ( praktički dobrovoljnim odricanjem ) nestale su i nestaju mnoge republičke institucije kao što su Televizija, Željezni­ca, Elektroprivreda, Privredna komora, Zavod za platni pro­met itd. Ovo sasvim jasno govori koliko je naše “DA” važno da bi njihove prevare i obmane postale legalne.

Dobrovoljno  pristajanje na izmjenu ustavnog sistema jedne članice UN od strane njenih lojalnih građana jedini je legalan način izmjene tog ustavnog sistema. Pošto bi to bilo naše legalno “da” na dejtonsku ilegalnu veleizdaju i pošto bi definitivno legaliziralo podjelu BiH BPS odbija suglasnost bilo kojem prijedlogu koji jedan zakon, instituciju ili nadležnost Republike BiH pretvara u dva zakona, institucije i nadležnosti navodnih entiteta.

IZVORI LEGITIMITETA ZA VRAćANJE POLITIČKOG SISTEMA REPUBLIKE BiH

Na osnovu činjenice da Republika BiH nije legalno nestala u Dejtonu, BPS }e širiti svijest o važećem kontinuitetu Repu­blike BiH i važnosti održanja kontinuiteta njenih ustavnih principa. Legitimitet ovog stava zasniva se ne samo na  pravu nego i dužno­sti građana Republike BiH na očuvanju ustavnosti, suvereniteta i teritorijalnog integriteta BiH. To podra­zumjeva da se novi politički sistem može graditi samo na način i prema principima zapisanim  u zadnjem legalnom ustavu. Odnosno, na osnovu zadnjeg legalnog Ustava, ako i na osnovu  Povelje UN isključuje se diskontinuitet ili uzurpacija mandata kakav se desio u Dejtonu, kao teško kršenje ljudskih prava, i imperativnih normi koje štite R.BiH i njene građane. Odnosno, obmana prevara i uzurpacija mandata i ili prisila na izmjenu bitnih atributa jedne države podlijeću ništavnosti i nepriznavanju jednako kao pučevi, državni udari ili agresije i ratovi.

1. Osim prava i dužnosti da štiti kontinuitet i ustavnost Re­publike BiH, BPS za svoj program proglašenja ništavnosti Dejtonskog ustava ima legitimitet u činjenici da je Republika BiH pokrenula sudski proces protiv SRJ za agresiju i geno­cid, pred Međunarodnim sudom pravde u Den Haagu. Konsekventno su sporni i mogu u kao legalan politički stav biti smatrani ništavnim i Dejtonski ustav i republika srpska kao kao dokazani ciljevi rata i genocida o kojima Sud, a ne dogovori političara treba da ima zadnju riječ.

Reuspostava Republike BiH također se može legitimno  ostvariti pozivanjem na Ustavne principe Ustava Republike BiH jer se nije ispunio uslov iz ustavnog zakona kojim je Parlament RBiH (samo uslovno) prihvatio Dejtonski ugovor.   Dejtonski ugovor se ne može ostvariti u svome bitnom dijelu - povratku izbjeglica, zbog same činjenice postojanja Repu­blike srpske. Narod se neće vratiti pod simbole i vlast svojih zločinaca i time se plebiscitarno izjasnio o nepriznavanju RS pa i dejtonskog ustava.  Stoga se ni bitna odredba (uslov)  Dejtonskog ugovora o povratku izbjeglica neće ispuniti. Ova činjenica je razlog za primjenu ugovornog prava "quo ante" ( važenja prethodnog stanja) u slučaju nerealiziranih ugovora, a to opet znači legalni povratak Republike BiH.

Na osnovu rečenog u ovom programu, BPS sadašnje neustavno stanje vidi kao rezultat nezakonitog dejtonskog ustavnog ugovora iz 1996 koji,

a)   ako je ustavni ugovor, je suprotan Međunarodnom pravu,
i tada važećem ustavu Republike

Izlaz i rješenje za državu i građane BiH BPS vidi u

Reuspostava Republike BiH na osnovu:

OSNOVE POLITIČKOG SISTEMA REPUBLIKE BIH I OSTALI PRINCIPI IZ LEGALNOG USTAVA REPUBLIKE

(iz ustava Republike BiH)

Republika Bosna i Hercegovina je suverena i nezavisna drža­va ravnopravnih građana, naroda Bosne i Hercegovine - Bo­šnjaka, Srba, Hrvata i pripadnika drugih naroda koji u njoj žive.

Građani, narodi Bosne i Hercegovine - Srbi, Hrvati, Bošnjaci i pripadnici drugih naroda koji u njoj žive ostvaruju svoja su­verena prava u Republici Bosni i Hercegovini.

Narodima Republike Bosne i Hercegovine - Hrvatima, Bo­šnjacima, Srbima i pripadnicima drugih naroda koji u njoj žive obezbjeđuju se uslovi za afirmaciju nacionalnih prava,  kroz Republiku i njene institucije zakonodavne, sud­ske i izvršne vlasti, ravnopravno i na svakoj stopi njene teritorije.

U parlamentu i organima koje on bira, Predsjedništvu Republike Bosne i Hercegovine i dru­gim državnim organima obezbjeđuje se srazmjerna zastuplje­nost naroda Bosne i Hercegovine i pripadnika drugih naroda koji u njoj žive. Ovdje navedena načela su osnov za izgrad­nju ostalih instituta i institucija za zaštitu svih nacionalnih inte­resa kao što su zakoni i zakonska tijela za reguliranje tih in­teresa u svim oblastima života.

Teritorija Republike Bosne i Hercegovine je jedinstvena i nedjeljiva.

Za građane Republike Bosne i Hercegovine postoji drža­vljanstvo Republike Bosne i Hercegovine.

OSTALE KARAKTERISTIKE POLITIčKOG SISTEMA
( prema Usavu Republike BiH)

Sve ostale odredbe Ustava trebaju biti u skladu sa principima Ustava Republike, uvažavajući isključivo preambulu, pro­ceduru i principe Ustava Republike kojima se garantira usta­vni suverenitet gra|ana i svih ustavnih naroda na cijeloj teri­toriji Republike. U Ustav se ustavnim zakonima mogu unositi izmjene i usavršavanja kao što su decen­tralizacija, regionali­zacija (ekonomska, a ne teritorijalno etnička), dostignuća u razvoju političkih sistema i razvoja demo­kracije, ljudskih prava, kao i integracija Republike u evropsku i svjetsku civi­lizaciju. Diskusija o ustavu dozvoljena je samo u klupama i institucijama Parlamenta i svaka diskusija van tog sistema je nezakonita. Svaka takva aktivnost će se i ubuduće smatrati teškim krivičnim djelom veleizdaje i svaki građanin, na osno­vu prava i obaveze iz člana 154 i 155 ima pravo da zaustavi takve protuustavne aktivnosti kao aktivnosti veleizda­je. Svaka vlast koja pokrene aktivnosti diskusije o ustavnom i teritorijalnom integritetu, automatski gubi legitimitet  zbog kojeg je izabrana i sama sebe stavila van zakona.

II

PERSPEKTIVE EKONOMSKOG RAZVOJA

Program ekonomskog razvoja BiH nerazdvojan je od političkog okruženja i rješenja u pravcu reuspostave Republike BiH. Svi faktori razvoja iz ekonomske teorije i prakse kao {to su broj stanovnika, unutarnje i vanjsko tržište, razvoj i stanje sredstava za proizvodnju, obrazovna struktura zaposlenih, itd direktno su uslovljeni najvažnijim faktorom razvoja, a to je postojanje okruženja efikasne države sa granicama, saobraćajnom, pravnom i političkom infrastrukturom. U to spada postojanje jedinstvenih ( a ne  nikavih zajedničkih ) institucija fiskalne monetarne plitike od nacionalne banke do sistema poslovnih banaka sa kreditnom i depozitnom funkcijom na jedinstveno uređenoj monetarnoj, fiskalnoj i buđetskoj teritoriji. Dakle ekonomski razvoj zahtjeva državu pa tek zatim otvaranje prema drugim državama. Ekonomski razvoj posljeratne ekonomije kao i u V.Britaniji 1945 tako i u BiH 1996 zahtjeva koncentraciju , a ne rasprodaju pivredne infrastrukture, energetike, saobraćaja i ljudskih resursa.   Svi procesi u BiH danas su suprotni ovim zahtjevima sa naglašenim političkim ciljem – administrativno – ekonomske podjele države na dvije državne jedinice.  Granična služba nije granična policija, centralna banka nije nacionalna banka, agencije nisu isto što državni zavodi i privredne komore niti je konačno Vijeće ministara isto što i vlada. Institucije dejtonskog ustava ili njegovih principa su institucije unije država a ne države. Premda se na sav glas reklamiraju i za njihovo stvaranje i reklamiranje je utoršeno skoro 5 milijardi dolora za obnovu BiH, a da nijedna fabrika nije napravljena. Činjenica da je stvaranje ovih institucija bilo onaj dio posla na destrukciji BiH koji sami domaći djelitelji  BiH nisu mogli napraviti govori o stvarnoj ulozi međunarodne zajednice u BiH u oslanujajući se prije svega na dejtonske snage. Povremeno etiketiranje nosilaca korupcije izraslih na dejtonskim principima države bez granica i carina, kao navodne anti-dejtonske snage samo je zamagljivanje istine da su to upravo dejtonske snage.

Stoga, BPS insistira na prioritetu makroekonomske u odnosu na mikroekonomsku ekonomiku razvoja. To podrazumjeva da pitanja države i državnih institucija moraju prvo biti definirana i rješena kao jedinsven privredno-politički prostor i uslov bilo kakve ekonomske i razvojne strategije. Sadašnja politika mikroekonomske i mikropolitičke logike u fukciji je skretanja pažnje stanovništvu sa stvarnih problema u korist bavljenja samim sobom pod floskulom bavljenja “onim od čega se živi”.

BORCI ARMIJE REPUBLIKE BiH!

Vama se Bosanskohercegovačka patriotska stranka obraća izravno. Vi ste svojom borbom i svojim žrtvama učinili mo­gućom našu današnju političku borbu za slobodnu i prave­dnu Republiku Bosnu i Hercegovinu. Ta borba je presudna za naš sami opstanak, a njen ishod je u vašim rukama. Vrije­me je za najhitnije promjene. Recimo NE podjeli i razgradnji naše domovine. Stanimo na put kriminalu, profiterstvu i ko­rupciji. Preuzmimo vlast, od opšine do države, u našoj Bosni i Hercegovini. Pokažimo, najprije sami sebi, a potom i svima oko nas, da oni koji su umjeli braniti Bosnu umiju i vladati Bosnom.